شکستن امواج

....موج (۳)

کسانی که آثار ديويد لينچ را دنبال می کنند و با سينمای منحصر به فرد او ارتباط برقرار کرده و لذت مي برند , حتما"فيلم زيبای بزرگراه گمشده (lost highway) را ديده اند(و احتمالا"l متوجه شباهت حيرت انگيز آن به داستان بوف کور صادق هدايت شده اند.).

فيلمی که انباشته است از سکانس هايی رمزآلود, پرکشش و زيبا. و به رغم اينکه به سختی می توان ارتباط منطقی قابل بيانی بين سکانس های متوالی آن پيدا کرد , هر بيننده ای را مجاب می کند که حتا تا ديدن آخرين جملهء تيتراژ نهايی پای تلويزيون!!! بماند(ظاهرا" داشتن آرزوی ديدن اين چنين فيلم هايی از پردهء سينما , برای نسل ما, از حيث تخيل , رقابت با ژول ورن محسوب می شود!!!.).

ولی وجود تمامی مشخصات ظاهری اين فيلم در فيلم آخر لينچ(جادهء مالهالند) ,به هيچ روی نتوانسته است که از آن فيلمی جالب و يا پرکشش و زيبا بسازد.
دليل آن هم شايد تکرار بدون جايگاه نقاط قوت فيلم lost highway در اين فيلم باشد.

با اين وجود ديدن فيلم جادهء مالهالند را به همهء دوستان توصيه می کنم.

می دانم که می آيی

                                                        به « امير حسين سام » و نوای روحنوازش

راز دل با که گويم

                    کز زبان ها در گريزم

 کو کسی که يادم آرد

صدايی ، همدمی

                   يا مرهمی بر دريغ لحظه های عشق و سوزم!!

 

 خسته از هر انتظار، تشنه ی مرگم

                                             گر سخن ها آن است و راز ها اين چنين!!

 هوايی تازه می خواهم

 يا گلويی پر ز فرياد

                         کز دلم آتش فروزد

                                             بر خرمن پر ز ننگ  آن و اين!!

 

 اما چه گويم از نوايی که سازت می نوازد

                                   دلم را می رهاند از هياهو ، از سودای نان

                                   به خويشم می رساند از حضور ديگران

 

 سازت اما زبان دل نشين حس خاموش من است

                                   گرچه می دانم خامشی، درد بی درمان من است

 

" می دانم که می آيی "

                              اما چه گويم از هراسم ز تن هايی

                              کو ندارند زين همه ذلت حيا و پروايی!!

" می دانم که می آيی "

                            اما از چه گويم از که گويم

                            نه سازی، نه آوازی

                            نه حتا نغمه ای از درد ديرين رهايی

 می نشينم به اميد ديدارت

 شايد که از نوای بی نوايت

                            لرزشی آيد بر اين دريای رخوت و رنگ و رسوائی !!

  

 

+ aidin h ; ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢ دی ،۱۳۸۱
comment نظرات ()